Սերժի բախտը բերել է․ «Հրապարակ»

«Հրապարակ»-ը գրում է․

«Դառնում ենք շախմատի օլիմպիական չեմպիոն, ասում են՝ պատահականություն է: Ֆուտբոլում հաղթում ենք իրար հետեւից եւ ուժեղ թիմերի, ասում են՝ բախտները բերեց: Ինչ անում ես՝ բախտները բերեց, կամ պատահականություն է: Ափսոս է, որ մի անգամ էլ ձեր բախտը բերի: Բերում է այն մարդու բախտը, որն առավոտից երեկո բախտի հետեւից վազում է, այլ ոչ թե նստում է թախտին, սպասում բախտին»․ Սերժ Սարգսյան, 19 մարտ 2013 թ․

Դժվար է չհամաձայնել այս խոսքերի հետ, իսկապես, բերում է այն մարդու բախտը, որն առավոտից երեկո վազում է բախտի հետեւից։ Հատկապես դժվար է չհամաձայնել այն դեպքում, երբ տեսնում ես, թե ինչպիսի պայմաններում են մարզվում եւ անգամ ապրում Հայաստանին օլիմպիական մեդալներ բերած մարզիկները։ Անհնար է պատկերացնել, թե ինչպիսի նվիրում պետք է ունենալ նման պայմաններում նման մարզավիճակի հասնելու համար։ Օլիմպիական արծաթը նվաճած ծանրամարտիկ գյումրեցի Գոռ Մինասյանն ապրում է տնակում։ Օլիմպիական փոխչեմպիոնության հասած մարզիկը չի կարողանում ունենալ արժանապատիվ կենսատարածք, միգուցե, որովհետեւ չի վազում բախտի հետեւից։

Իսկ Սերժ Սարգսյանի բախտը իսկապես բերել է։ Այս օլիմպիական խաղերում մենք ունեցել ենք անկախ Հայաստանի պատմության մեջ ամենաբարձր արդյունքները՝ մեկ ոսկե եւ երեք արծաթե մեդալ։ Ոսկե մեդալ ունեցել էինք միայն հեռավոր 1996 թվականի Ատլանտայի օլիմպիական խաղերում։ Եվ այս արդյունքը, կամա թե ակամա, ապահովվել է Սերժ Սարգսյանի պաշտոնավարման ընթացում։ Այո՛, Սերժ Սարգսյանի բախտը բերել է, առանց վազելու, բայց բերել է, որ Հայաստանում կան նման մարզիկներ, որոնք, տնակում ապրելով, քանդված, չջեռուցվող մարզասրահներում մարզվելով, կարող են հասնել չեմպիոնության։ Եվ նա, իհարկե, հաջորդ հարցազրույցում հատուկ նախապատրաստված հարցին տալով նախապատրաստված պատասխանը, կասի․«Օլիմպիական մեդալներ ենք ունենում՝ ասում են պատահականություն է...»։ Կասի, որ սա իրենց կատարած աշխատանքի արդյունքն է, որ սպորտի նախարարությունը եւ Օլիմպիական կոմիտեն լավ են աշխատել։ Իսկ օլիմպիական փոխչեմպիոն Միհրան Հարությունյանն այդպես էլ կմնա անարդարության դեմ մենմենակ։

Հայաստանի ազգային օլիմպիական կոմիտեն նշում է, որ Միհրանը պարտվեց համառ եւ գեղեցիկ պայքարում։ Համառ եւ գեղեցիկ պայքարում զիջվեց նաեւ «ռազմավարական եւ մարտավ արական առումով որեւէ նշանակություն չունեցող» 800 հեկտար տարածքը, եւ երեւի ոսկե մեդալն էլ, Միհրանն էլ նմանապես չունեին որեւէ ռազմավարական եւ մարտավարական նշանակություն։ Երեւի «համառ եւ գեղեցիկ պայքարը» կոդավորված է, եւ այն պետք է ապակոդավորել որպես պայքար՝ առանց թիկունքից աջակցության, պայքար ե՛ւ հակառակորդի, ե՛ւ թիկունքից հարվածողների դեմ։ Եվ այս դեպքում եւս Սերժ Սարգսյանի բախտը բերել է, որ, չնայած սպառազինության պակասությանը, հակառակորդի առավելությանը, նահանջի հրամաններին, 19-ամյա հայ երիտասարդը մնացել է իր դիրքում մինչեւ վերջ։

Մնացել ու պատգամ է թողել․ «Էս դիրքը հանձնողի մերը»։ Այս պատգամն էլ Արթուր Ալեքսանյանն ամբողջ աշխարհի աչքի առաջ փոխանցեց բոլորիս՝ մարզաշապիկի վրա ունենալով Արցախի հերոս Ռոբերտ Աբաջյանի նկարը։ Փոխանցեց պատգամը, տեսնենք կբերի՞ արդյոք Սերժ Սարգսյանի բախտը։