Նախկին նախարարն՝ ընդդեմ առողջապահության նախարարության

Արդարադատության նախկին նախարար Հովհաննես Մանուկյանը գրում է․

«Առողջապահության նախարարության կայքից տեղեկացա, որ այսօր նորից հանրությանը մոլորեցնելու փորձ է արվել: Ճիշտն ասած ծանոթ չեմ նախորդ փորձերին, առավել ևս պատկերացում չունեմ «մոլորություն» բառի նախարարության ընկալումից, բայց սոցիալական ցանցում իմ գրառման նման արձագանքն այդ հարցում առնվազն տարակուսանք է առաջացնում:

Մտավոր խնդիրներ ունեցող երեխաների վերաբերյալ գրառումս առիթ դարձավ տարաբնույթ քննարկումների, որի թեժացնողն ու բորբոքողը հիմնականում ՀՀ առողջապահության նախարարության աշխատակիցներն էին: Նկատենք, որ գրառման մեջ խոսել եմ պատվաստումների հետևանքով տուժած երեխաների մասին, որոնց տվյալ գերատեսչության աշխատակիցները միանգամից կնքեցին ԱՈՒՏԻԶՄՈՎ: Ընդհանրապես ԲԱԼԿՈՆԻՑ ԴԻԱԳՆՈԶ դնողներին, մերկապարանոց հայտարարություններ անողներին, երբեք առիթ չեմ ունեցել համեմատելու խուճապահարների հետ, առավել ևս հասկանալու, թե ո՞վ է նրանցից ավելի վտանգավոր հանրությանը: Նման առիթ հաստատ չէի ուզենա ընձեռել մարդկային կյանքերի և առողջության հետ գործ ունեցող գերատեսչությանը, որի կայքում դրված տվյալ նյութի ոչ որակին, ոչ յուրահատուկ մոտեցմանը անդրադառնալ չեմ ցանկանում:

Երբեք չեմ թաքցրել, որ բանավեճի մակարդակն ավելի կարևոր է, քան բուն բանավեճը։ Քաղաքակիրթ և բարձրակարգ բանավեճն ունակ է սխալ թեման ու տեսակետը շտկել և բերել ճիշտ լուծումների, հակառակ դեպքում միշտ անմակարդակ և հայհոյախառն բանավեճը բերում է լավագույն դեպքում անարդյունք վիճաբանության, իսկ հաճախ էլ հանգեցնում է ճակատագրական սխալ որոշումների։ Անկեղծ ասած, մեր նախաձեռնած փոքրիկ ակցիան բացարձակ այլ նպատակներ ուներ, իսկ պատվաստումների դեմ «խաչակրաց արշավանքի» երբեք չենք մասնակցել։ Մի փոքր ուշադիր ընթերցելու դեպքում կարելի էր ընկալել հարցադրման էությունն ու մտահոգությունները։ Ինչևե, հավանաբար կան այս հարցում մութ խորշեր, որոնցից անտեղյակ ենք և հավանաբար ակամայից ինչ-որ շահերի ենք դիպչել...

Զերծ մնալով հետագա քննարկումներից, մտահոգությունս եմ հայտնում որևէ թեմայի շուրջ այլընտրաքային կարծիքի անհանդուրժողականության մեր հասարակության հիվանդության և բանավեճի կուլտուրայի իսպառ բացակայության փաստի կապակցությամբ։

Կարծիք արտահայտել, քննարկել, բանավիճել, կամ երկխոսել միշտ պատրաստ եմ բոլոր այն հարցերի շուրջ, որոնց դեպքում ԱՐԴՅՈՒՆՔ ենք ստանալու: Կողմնակից եմ ցանկացած բնույթի այն բանավեճին, որի հիմքում որակն է և սրտացավությունը, հակառակ դեպքում բանավեճի նյութը կարող է կորցնել իր հիմնական նպատակը, իսկ բանավեճի մշակույթը որակից է սնվում: Չեմ ուզում անդրադառնալ առողջապահության նախարարության գնահատակններին, մեկնաբանություններին, խնդիրն այլ հունով տանելու և արհեստականորեն ուռճացնելու անհասկանալի ցանկությանն ու դրդապատճառներին: Միայն ասեմ, որ մարդկանց կասկածները փարատելու հարցում ագրեսիան լավագույն դեղամիջոցը չէ ...»։