«Քրիստոսին էլ դավաճանեցին»․ Վեդիի մանկավարժ քաղաքապետն՝ իր «կրիմինալ» լինելու խոսակցությունների մասին

Սեպտեմբերի 18-ին ՏԻՄ ընտրություններ են նաև Վեդի քաղաքում։ Այստեղ ՀՀԿ-ն քաղաքապետության 6-րդ շրջանով կրկին առաջադրել է գործող քաղաքապետ Վարուժան Բարսեղյանը։ Նրա մրցակիցը փոխքաղաքապետ անկուսակցական, ինքնաառաջադրված Ալբերտ Սարոյանն է։ Վարուժան Բարսեղյանը Վեդի քաղաքը ղեկավարում է 1999 թվականից և հանրությանը, մամուլին նա հայտնի է որպես կրիմինալ և մշտապես հայտնվում է տարբեր սկանդալների կենտրոնում։ Նրա որդին` Հակոբ Բարսեղյանը, 2012 թվականին ռետինե մահակով դաժանաբար ծեծել էր տեղի բնակիչ Սահակ Սահակյանին:

«Առաջին լրատվականը» մի քանի հարց է ուղղել ՀՀԿ-ական քաղաքապետին։

– Պարոն Բարսեղյան, ինչով է պայմանավորված, որ 6-րդ անգամ ՀՀԿ-ն կրկին ձեր թեկնածությունն է առաջադրել։

– Քաղաքապետի պաշտոնը ընտրովի պաշտոն է, երևի աշխատանքի գնահատմամբ է պայմանավորված։ Ժողովուրդն էլ նույն աշխատանքի գնահատմամբ որոշում է այդ մարդուն նորից ընտրել, կամ չընտրել։ Իսկ ես նորից եմ առաջադրվել, քանի որ կիսատ գործեր կան, հեռանկարային ծրագրեր ունեմ քաղաքի համար, որոնք պետք է իրականացնեմ։ Համայնքի ղեկավարի աշխատանքը սահմանափակ չի, որ մեկ-երկու շրջանով կարելի է աշխատանքը անել ու ավարտել։

– Բայց,կարծեք թե պարադոքս է, քաղաքում անմխիթար վիճակ է, որևէ բարեկարգման աշխատանք չի կատարվում, բայց դուք նորից ու նորից քաղաքապետ եք ընտրվում։ Դա ինչպե՞ս է ստացվում։

– Ես չգիտեմ, դա ով է ասում, որ բան չի փոխվում։ Մեր հնարավորությունները ինչքան որ կան, քաղաքի բյուջեն ինչքան որ ներում է, տարին մեկ-երկու փողոց ասֆալտապատվում է, բարեկարգման, լուսավորության աշխատանքներ են կատարվում։ Մանկապարտեզների, դպրոցների, մարզադպրոցների մասնակի նորոգման աշխատանքներ են տարվում։ Այնքան, որքան թույլ է տալիս քաղաքի բյուջեն։ Որպես քաղաքապետ իմ գործունեությունը թափանցիկ է։ Աստված, որ Աստված էր, նրանից էլ էին դժգոհ։ Հիմա մի դժգոհ քաղաքացի էլ մեր քաղաքում կլինի, կբողոքի քաղաքի խնդիրներից, նրան իմ աշխատանքը չի բավարարի, բայց պետք է առաջնորդվել մեծամասնության կարծիքով։

– Պարոն Բարսեղյան, բայց այդպես էլ չասացիք, թե ինչո՞վ եք դարձել իշխանությունների սիրելին։ Մենք տեսանք, որ մի քանի քաղաքներում՝ Վանաձորում, Մասիսում և մի քանի այլ տեղերում ՀՀԿ-ն փոխեց գործող քաղաքապետերին և այլ թեկնածու առաջադրեց։ Ձեզ ինչպե՞ս հաջողվեց մնալ նորից։

– Կարծում եմ, որ այդ հարցը կուսակցությանը պետք է տաք, իրենք ավելի կոնկրետ կպատասխանեն։ Բայց, հավանաբար իմ աշխատանքը, իմ մոտեցումներն են դեր խաղացել։

– Պարոն Բարսեղյան, ձեր մրցակիցը փոխքաղաքապետն է։ Նա ձեր իրակա՞ն մրցակիցն է, թե համոզել եք առաջադրվի, որ կեսից բացարկ հայտնի ու դուք ընտրապայքարում միայնակ մնաք։

– Իմ տեղակալն արդեն թոշակի է անցել, ու քանի որ արդեն թոշակառու է, մտածել է, որ կարելի է քաղաքապետ դառնալ ու առաջադրվել է։ Նրան մրցակից համարում եմ, բայց 70/30 հարաբերակցությամբ հաղթելու եմ նրան։

– Արդար թափանցիկ ընտրությունների՞ արդյունքում, թե ընտրությունների ժամանակ ՀՀԿ-ին հոգեհարազատ մեթոդներով։

– Ճիշտն ասած ես 5 անգամ ընտրության եմ գնացել, բոլոր անգամներն էլ արդար, ազնիվ ու թափանցիկ ընտրություն է եղել։ Դա բոլորը կարող են վկայել։ Եթե որևէ մեկը կա, որ կարող է հակառակը պնդել, ես պատրաստ եմ բանավիճել իր հետ՝ ցանկացած տեղ, ցանկացած ժամի։

– Պարոն Բարսեղյան, համացանցում մի լուսանկար է տարածվել ձեր փաստաթղթերից, որտեղ երևում է, որ դուք բուհ ընդունվել և դիպլոմը ստացել եք մեկ օրում։ Դա վրիպա՞կ է, թե դուք նման հնարավորություններ ունեիք։

– Դա խաբեություն է։ Ես դպրոցն ավարտել եմ 1979 թվականին ոսկե մեդալով։ Նույն տարին ընդունվել եմ ԵՊՀ պատմության ֆակուլտետ, որն ավարտել եմ 1984 թվականին կարմիր դիպլոմով։ Հաջորդ տարին ընդունվել եմ ասպիրանտուրա, բայց չուզեցի շարունակել։ Ավելի շատ գործնական աշխատանք էի ուզում անել։ Ես մինչև նախանցած տարի դպրոցում պատմություն էի դասավանդում ու աշխատավարձս փոխանցում էի սոցիալապես անապահով երեխաներին։

– Դուք այդքան գեղեցիկ նկարագրեցիք ձեր կրթական հաջողությունները, բայց մամուլում, հասարակությանը դուք ավելի շատ հայտնի եք որպես կրիմինալ, սկանդալների կենտրոնում հայտնվող քաղաքապետ։ Դա ինչպես կարելի է հասկանալ։

– Դուք երբևէ կրիմինալ մանկավարժ տեսե՞լ եք։ Դուք տեսել եք, որ մարդը հինգ տարի սովորի, սովորի գերազանց, դպրոցում դասավանդի և կրիմինալ լինի։

– Բա ինչո՞ւ են ձեր անվան, ձեր ընտանիքի հետ կապված նման լուրեր տարածվում։

– Կներեք, դե հիմա չի պատահել, որ ձեր մասին էլ մեկը վատ խոսի։ Աստված, որ Աստված էր, Քրիստոսն էլ Աստծո որդին էր, նրան էլ դավաճան գտնվեց։ Ես էլ Աստված չեմ, ինձանից էլ դժգոհ մարդիկ կգտնվեն։