Ծեծուջարդի մեխանիզմը

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
Մեր հյուրն է պատգամավորության թեկնածու, ՕՐՕ դաշինքի համապետական ցուցակում երկրորդ տեղը զբաղեցնող Արմեն Մարտիրոսյանը
– Պարոն Մարտիրոսյան, երբ խորհրդարանում քննարկվում էր Ընտրական օրենսգիրքը, սպասելի՞ էր դեռ այն ժամանակ, որ այսքան ընդհարումներ, ծեծ ու ջարդ կլինեն, որ այն նման թակարդներ է պարունակում:
– Դրանք օրենսգրքի, այսպես ասած, կողմնակի էֆեկտներն են: Իսկ առաջնային էֆեկտն այն էր, որ այն պարտադրելու էր ոչ քաղաքական ընտրություններ: Այնպես որ, իրոք, այս օրենսգիրքը համախմբման փոխարեն հասարակությունը մասնատելու է: Եթե համամասնական ընտրակարգն իր մեջ կպարունակեր հենց այդ` համախմբման ներուժը, քաղաքական ուժերի միջև պայքարը տեղի կունենար գաղափարական հողի վրա, ապա վարկանիշային ընտրակարգի պարագայում հասարակության մեջ սկսվում է ատոմիզացման գործընթաց:
– Իսկ ի՞նչ եք կարծում` այս ամենը միտումնավո՞ր էր ներդրվել ընտրական օրենսգրքի մեջ:
– Այո, իհարկե: Առաջին գլխավոր խնդիրն այն է եղել, որպեսզի շեղեն մարդկանց: Որովհետև եթե ընդամենը Հանրապետական կուսակցությունը քվեարկվեր, ապա հազիվ թե մի երեք–չորս տոկոս ձայն հավաքեր: Իսկ այս դեպքում ռեյտինգայինով առաջադրվողները մարդկանց կասեն ` հանրապետականին չեք ընտրում, մեզ եք ձայն տալիս:
Վերջնարդյունքում ընտրողն ում ուզում է թող ընտրի, միևնույն է, ընտրվում է Հանրապետական կուսակցությունը` Սերժ Սարգսյանի գլխավորությամբ: Ինչքան ուզում են թեկնածուները թող իրար կոտորեն, դրանից Սերժ Սարգսյանի ձայները չեն պակասում: Հատկապես` ներհանրապետական բախումներից:
Այնպես որ, ի սկզբանե մտածել են, թե ինչի են գնում և ինչու են այդպես անում: Ցանկացել են ունենալ ատոմիզացված հասարակություն, մարդկանց առանձին խմբեր` մեկը մյուսի դեմ լարված հարաբերություններով:
– Իսկ այդ մարդիկ չե՞ն պատկերացնում, որ շատ վիրավորական և անպատվաբեր իրավիճակի մեջ են հայտնվել: Փաստորեն գործիք են դարձել մեկի ձեռքին: Որ կարող է վտանգ սպառնալ անգամ իրենց կյանքին:
– Այդքան էլ այդպես չէ: Որովհետև նրանք միշտ էլ ունեցել են իշխանությունների աջակցությունը: Եվ նրանց` խորհրդարանում լինել–չլինելու, կամ այսինչ պաշտոնին մնալ–չմնալու հարցն է նաև վճռվում: Դրա համար էլ աշխատում են քրտնաջանորեն: Ուղղակի այդ բախումները հրահրվում են նաև այն պատճառով, որպեսզի ցույց տան, թե տվյալ տարածքում ով է, այսպես ասած, «ասողը», ով է ամենամեծ «հեղինակությունը»:
– Ոստիկանության արձագանքն ադեկվա՞տ է, գոհացնո՞ւմ է ձեզ:
– Ոչ ադեկվատ է, ոչ էլ գոհացնում է: Այդպիսին չի էլ կարող լինել, քանի որ ոստիկանությունը իշխանության մի մասն է: Վե՛րջ: Այն անկախ մարմին չէ, ժողովրդին պաշտպանելու, պետական կարգը պաշտպանելու գործառույթ չի իրականացնում: Ընդամենն իշխանություններին է պաշտպանում:
– Իսկ ընտրակաշառքների, նմանատիպ բացասական այլ երևույթների գոյությունն ինչպե՞ս է ազդում ձեր, ավելի որոշակի` ձեր դաշինքի գործունեության վրա, երբ քաղաքական պայքարի մեջ նետված են արդեն ո՛չ քաղաքական, ո՛չ գաղափարական միջոցներ:
– Մշտապես էլ ասել ենք, ընդ որում ասել ենք ոչ միայն հասարակությանը, այլև` միջազգային գործընկերներին, որ այս ընտրությունների ժամանակ մեծ ծավալով «աշխատելու» են ընտրակաշառքը և ադմինիստրատիվ ռեսուրսները:
Եվ ակնհայտ է, քանի որ մենք չունենք անկախ ուժային կառույցներ, դրանց դեմն առնելու համար որևէ քայլ չի արվում: Ուստի, գնացեք որևէ թաղամասի ցանկացած կրպակատիրոջ կամ խանութ ունեցող որևէ մեկին հարցրեք, և նրանք կասեն ձեզ, թե տվյալ տարածքում փող բաժանողն ով է: Սա էլ խոսում է այն մասին, որ ոստիկանությունը, ազգային անվտանգության ծառայությունն իրենց օպերատիվ հետախուզական գործունեության իրավունքը իրացնելու դեպքում շատ արագ կարող էին բացահատել, թե ովքեր են այսօր ապօրինի այդ խոստումները տալիս: Իսկ խոստումները ևս հանցակազմ են իրենց մեջ պարունակում:
– Այս վիճակը վհատեցնո՞ւմ է ձեր դաշինքի անդամներին:
– Չէ: Հո առաջին անգամ չէ, որ այսպես է լինում: Արդեն սպասելի էր մեզ համար: Մենք պայքարի ենք ելել ու շարունակում ենք մեր պայքարը:
Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում: