Հուզիչ պատմություն՝ Ձախ Հարութից

Հասմիկ բաբաջանյանը «Հրապարակ»-ում գրում է․

Վերամբարձ խոսքերը հայրենիքի սիրո մասին, հիմա ոնց որ թե սովորական է դարձել, ու մարդը ինչքան բարձր է գոռում իր սիրո մասին, այնքան «չենք լսում», որովհետև անընդհատ բարձր տոնայնության մեջ վարժվել ենք նույն բարձրությանը:

Հիմա բոլոր ամբիոններից գոռում են, որ ամեն ինչ երկրի, ժողովրդի համար են անում, բայց ոչ մեկը այդ ձայնը չի լսում, որովհետև բոլորը միասին նույն բանն են գոռում: Ու այդ բոլորի մեջ դժվար է կողմնորոշվել՝ կա՞ ժողովրդին «բան ասող մեկը », ով իր համար չի ճանապարհ բացում... Ու գիտե՞ք ինչու են այդքան ցեխ շպրտում մեկը մյուսի վրա, որովհետև գոռացողներին թվում է, թե մյուսին լռեցնելով կամ զրոյացնելով, իրե՜ն կլսեն...

Ո՞րն է ասելիքս: Ցածր տոն վերցրեք: Ցա՜ծր... Մեր ականջներն այլևս չեն դիմանում սիրո հաճախականության թափին: Պարտադիր չէ հնչեղ բաներ ասել կամ անել, որ շրջվի ժողովուրդն ու նայի, լսի: Անգամ եթե անի էլ, դա ժամանակավոր է լինելու, ժամանակավո՜ր...

Քիչ առաջ Newmag- ում կարդում էի մի հարցազրույց Ձախ Հարութի հետ ու ինձ մի փոքրիկ հատված գրավեց.

«Մի դեպք պատմեմ: Երբ մի անգամ եկել էի, որոշեցի գնալ հորս շիրիմին՝ Նուբարաշենի գերեզմանոց: Տաքսի նստեցի ու ասացի, որ քաղմասի մոտով տանի: Մեկ էլ մի փոսի մեջ ընկավ. շրջվեցի, թե՝ ա՛պ ջան, էդ փոսը դեռ չե՞ն սարքել: Տաքսիստը զարմացավ: Այստեղից մոտ 40 տարի առաջ եմ մեկնել, բայց հիշում եմ նույնիսկ բոլոր փոսերը»:

Հա, վերամբարձ չէ ասելիքը, բայց լսվում է ու կարևորը, որ հավատ է ներշնչում՝ քարի, հողի, ծաղիկի, բնության, մարդկանց... կարոտ: Մարդը սիրում է իր հողը և ոչ մի ավելորդ շեշտադրում չի անում: Ձախ Հարութի փոքրիկ պատմությունը սիրտ է հուզում: 

Հիմա գերհայրենասերները վրա կտան՝ սիրում է, թող գա իր հողում ապրի, թող գա մեզ հետ կանգնի և գոռգոռա...

Այնպե՜ս եմ հոգնել նույն բառերի կրկնությունից... ու բարձր հաճախականությունից: