Ազնավուրը դիպավ Հայաստանի բաց ներվին

Լրագիր / Շառլ Ազնավուրը Le Club de Richard Findykian ռադիոհաղորդաշարին հյուրընկալվելիս ասել է, թե կուզեր, որ Քեզ համար Հայաստան երգը լիներ Հայաստանի օրհներգ: Ազնավուրն ասել է նաեւ, թե դա կարող է պատահել: Նա նշել է, որ գաղափարն օրինակ հայտնել է Սերժ Սարգսյանին, որն այն արժանացրել է հավանության:
Քեզ համար Հայաստան երգը Շառլ Ազնավուրն ու Ժորժ Կառվարենցը ստեղծեցին 1988-ի երկրաշարժից հետո: Երգը կատարեցին Ֆրանսիայի էստրադայի աստղերը, հռչակավոր անուններ: Դա նրանց օգնությունն էր Հայաստանին:
Հայաստանի ներկայիս օրհներգը Միքայել Նալբանդյանի բանաստեղծությունն է՝ Իտալացի աղջկա երգը, որը եղել է Առաջին հանրապետության օրհներգը՝ Բարսեղ Կանաչյանի մշակմամբ: 1991 թվականին Հայաստանի անկախության վերականգնումից հետո պետական խորհրդանիշներ ընտրվեցին Առաջին հանրապետության օրհներգը, զինանշանը, դրոշը:
Որքանով էր այդ ամենը մեխանիկա, որքանով էր գիտակցված որոշում, բավական բարդ է ասել: Աներկբա է, որ ժամանակի որոշումները ուղեկցվում էին էմոցիոնալության զգալի չափաբաժնով: Հետագայում եղան բազմաթիվ պահեր, երբ քննարկվում էին օրհներգը եւ զինանշանը փոխելու հարցեր: Դրոշի առումով լուրջ վերանայման քննարկումներ կարծես թե չեն եղել:
Զինանշանի եւ օրհներգի շուրջ քննարկումներում խոսվել է նույնիսկ Խորհրդային Հայաստանի այդ խորհրդանիշներն այսպես ասած անկախ Հայաստանի տակ վերամոդելավորելու եւ կիրառելու մասին, հատկապես երբ Ռուսաստանն էլ վերադարձրեց ԽՍՀՄ օրհներգը՝ բառերի որոշակի փոփոխությամբ:
Եղել են նաեւ առաջարկներ Չարենցի Ես իմ անուշ Հայաստանի ստեղծագործության մասով:
Տարբեր այլ առաջարկներ են եղել:
Պետական խորհրդանիշների ընտրությունն իհարկե բավական լուրջ հարց է: Դրանք հնարավոր չէ փոխել ձեռնոցի նման: Մյուս կողմից, դրանք նաեւ չեն կարող լինել քարացած ու անձեռնմխելի, որովհետեւ ժամանակի ընթացքում կարող են լինել իրավիճակի սկզբունքային փոփոխություններ, նոր հայացք, նոր խնդիրներ, նոր հեռանկարներ, էմոցիաները կարող են զիջել տեղը պետական կյանքի խնդիրների սթափեցնող ազդեցությանը, ինչից էլ կարող է առաջանալ պետական խորհրդանիշների փոփոխության անհրաժեշտություն:
Այստեղ իհարկե թե հանրային լայն կարծիքն է կարեւոր, թե մասնագիտական նեղ կարծիքը: Ընդ որում, գործնականում անհնար է, որ պետական օրհներգի հարցում լինի համաժողովրդական փոխհամաձայնություն, գտնվեն այդ համաձայնությունն արտահայտող երաժշտություն եւ բառեր: Նույնիսկ մասնագիտական կոնսենսուսը անհնար է:
Ավելին, հնարավոր է նույնիսկ, որ հանրային լայն մեծամասնության կարծիքն ու մասնագիտական շրջանակների գերակշռող կարծիքը լինեն տարբեր:

շարունակությունը՝ կայքում