«Հայերի հետ կարելի է հիանալի ընկերություն անել, բայց ոչ աշխատել. ծույլ են ու անկարգապահ». ճապոնացի բիզնեսմենի տպավորությունները

Պարզվում է, որ արդեն մի քանի տարի է՝ Թումանյան եւ Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկում գտնվող շենքի առաջին հարկում գործում է ավանդական ճապոնական խոհանոցով ռեստորան։ Իմանալով այդ մասին՝ NEWS.am STYLE–ը չկարողացավ անտեսել ռեստորանն այցելելու, սեփականատեր եւ շեֆ խոհարար Յուջի Սակուրադայի հետ զրուցելու հնարավորությունը։ Ռեստորանը գտնելը շատ դժվար էր ցուցանակի բացակայության պատճառով։ Միայն պատուհանից երեւացող ճապոներեն գրառումներով պաստառներն ինձ օգնեցին գտնել Երեւանում իսկական ճապոնական խոհանոցի աշխարհ տանող մուտքը։

Մտնելով 2 սենյակի բաժանված փոքր տարածքը՝ ես պատերին սամուրայների պատկերներ, ճապոներեն պաստառներ եւ հատուկ այս ռեստորանի համար հյուրերի եւ այցելուների նկարած նկարներն եմ տեսնում։ Յուջին արդեն սպասում էր ինձ ռեստորանում, իսկ ես մի քանի րոպե ուշացել եմ՝ դրանով իսկ ապացուցելով ճապոնական ճշտապահությունը եւ հայկական անկազմակերպվածությունը։ Չնայած ավանդույթների, մտածելակերպի եւ աշխարհընկալման հսկայական տարբերությանն ու իմ զրուցակցի ուրբաթախոսությանը՝ մեզ հաջողվեց զրուցել շեֆ խոհարարի հետ, ծիծաղել եւ անգամ տեսնել, թե ինչպես է նա սուշի պատրաստում։

Յուջի, ի՞նչն է Ձեզ բերել այս հեռավոր երկիրը, որտեղ Դուք որոշել եք սեփական ռեստորան բացել։

Ես միշտ շատ եմ ցանկացել ուրիշ երկրում ճապոնական ռեստորան բացել։ Եվ հանկարծ ես իմացա, որ իմ ընկերը Երեւանում տուրիստական ընկերություն է բացում։ Ինձ հետաքրքրեց իմ երազանքը կյանքի կոչելու եւ հենց այս երկրում այն իրականացնելու հնարավորությունը ։ 2014-ի ամռանը այս հաստատության դռները բացվեցին իսկական ճապոնական խոհանոցի սիրահարների եւ գնահատողների համար։ Հայաստանում սա միակ ռեստորանն է, որտեղ մատուցում են բոլոր կանոններով պատրաստված ավանդական ճապոնական ուտելիք։

Հաշվի առնելով հայերի ու ճապոնացիների միջեւ մեծ տարբերությունը՝ Ձեզ համար դժվա՞ր էր հարմարվել հայաստանյան կյանքին։

Ես շատ հայ ընկերներ ունեմ, որոնց հետ մտերիմ եմ։ Հայերը շատ բաց, ընկերասեր եւ բարի մարդիկ են։ Այդ պատճառով շփման առումով խնդիրներ չեմ ունեցել։ Իսկ ահա աշխատելը նրանց հետ ավելի դժվար է։ Հայերը ծույլ են, անկազմակերպ եւ միշտ ուշանում են 10 կամ 15 րոպե։ Սա այստեղ նորմալ է համարվում։ Ասեմ, որ աշխատանքի նկատմամբ նման վերաբերմունքն ամենուր է՝ Ռուսաստանում, Եվրոպայում եւ շատ այլ երկրներում։ Ճապոնիայում մարդիկ շատ աշխատասեր են, ճշտապահ, երբեք չեն ուշանում եւ միշտ կատարում են իրենց խոստումը։ Հայերի հետ կարելի է հիանալի ընկերություն անել, բայց ոչ աշխատել։ Պետք է նշեմ եւս մեկ փաստ, որ Հայաստանում Ճապոնիայի պես անվտանգ է։

Ճապոնական խոհանոցը սիրվա՞ծ է հայաստանցիների շրջանում։

Այո, հայերը շատ են սիրում ճապոնական խոհանոց, մասնավորապես, սուշի, ուդոն ապուր եւ ճապոնական թեյ։ Իսկ ահա սակե հայերը չսիրեցին, միգուցե թանկության պատճառով։ Մեզ հյուր են գալիս հայեր, ճապոնացիներ (ճիշտ է, մենք այստեղ փոքրաքանակ ենք ՝ 15 մարդ), ռուսներ եւ այլ օտարերկրացիներ։

Հայկական շատ ռեստորաններում նույնպես սուշի են մատուցում։ Ճի՞շտ են դրանք պատրաստվում եւ սուշի ուտելիս ո՞րն է ամենատարածված սխալը։

Սուշիի ամենակարեւոր բաղադրիչն անկասկած բրինձն է։ Եվ հենց բրինձն էլ սխալ են պատրաստում։ Կա բրինձը եփելու մի քանի փուլ, որոնց պետք է ճշտորեն հետեւել, որպեսզի սուշին համեղ լինի։ Իսկ հայերի ամենամեծ սխալն այն է, որ նրանք շատ են օգտագործում սոյայի սոուսը, որը փչացնում է ուտեստի համային փունջը։ Կոճապղպեղը նախատեսված է այն բանի համար, որ սուշիի ամեն պատառից հետո մաքրեք բերանի համը։ Շատ այցելուներ սարսափելի սխալներ են անում։ Նրանք կոճապղպեղը թաթախում են սոյայի սոուսի մեջ, հետո քսում սուշիին, որի համն արդեն հավասարակշռված է։ Նույնն էլ վասաբիի դեպքում՝ սիրում են չափն անցնել։

Իսկ հայկական խոհանոցի ո՞ր ուտեստներն են ձեզ դուր գալիս, եւ կարողանու՞մ եք դրանք պատրաստել։

Շատ եմ սիրում խաշ՝ լավաշով, քաբաբ, դոլմա։ Բայց պատրաստել չեմ կարողանում։ Միգուցե, մի օր կսովորեմ։

Չե՞ք մտածել Ճապոնիայում հայկական ռեստորան բացելու մասին։

Երբեք այդ մասին չեմ մտածել։ Ճապոնիայում շատերը Հայաստանի մասին չգիտեն եւ ծանոթ չեն հայկական խոհանոցին։ Չեմ կարծում, որ նման ռեստորանը պահանջարկ կվայելի։ Բայց կարելի է փորձել համատեղել ճապոնական եւ հայկական խոհանոցները։

Կկարոտե՞ք Հայաստանն ու Երեւանը, երբ վերադառնաք հայրենիք։

Հավանաբար, այո։

Մարգարիտա Ավագյան