Լավրովը չի թաքցրել, որ դժգոհ են Հայաստանից

Ազգային ժողովի նախագահ Ալեն Սիմոնյանի գլխավորած պատվիրակության պաշտոնական այցը Ռուսաստանի Դաշնություն խաղաղ չի անցել, եթե չասենք՝ հայկական կողմի համար ցավոտ պահեր են եղել։ Խոսքն ամենեւին էլ ընդդիմադիր պատգամավորների՝ պատվիրակությունում անակնկալ հայտնության կամ ոչ պաշտոնական դրեսկոդի մասին չէ, այլ ՌԴ-ում կայացած ամենաառանցքային հանդիպումներից մեկի՝ արտգործնախարար Սերգեյ Լավրովի հետ հանդիպման բովանդակության։

Նախ, հրապարակված կադրերից երեւաց, որ կազմակերպչական բացթողումներ են եղել, որը նկատելի էր անգամ լուսանկարներից ու հանդիպման մասին հայկական կողմի տարածած տեսահոլովակներից։ Հայկական պատվիրակությունը խառը-խշտիկ դասավորությամբ դիմավորեց Լավրովին, արդյունքում ոմանց նա ավելի շուտ բարեւեց, քան պատվիրակության ղեկավար Ալեն Սիմոնյանին, իսկ որոշ պատգամավորներ էլ ընդհանրապես դուրս մնացին Լավրովի տեսադաշտից։

Բայց առավել ուշագրավ է հանդիպման մնացած մասը: Պարզվում է` հայկական ծագումով արտգործնախարարը հանդիպմանը ներկայացել է բավականին ուշ,  իհարկե, մերոնց մենակ չեն թողել` ՌԴ կառավարության այլ պաշտոնյաներ, մինչեւ Լավրովի ժամանումը, շփվել են հայաստանյան գործընկերների հետ: Բայց արտգործնախարարի ուշանալը կազմալուծել է պատվիրակության կուռ շարքերը, եւ նրանք անակնկալի են եկել Լավրովի ներս մտնելուց, ու սրանից է առաջացել խառնաշփոթը։ 

Հանդիպումը սկսվել է ՀՀ ԱԺ նախագահի խոսքով, ով մի քանի րոպեանոց մուտքի խոսք է ասել, ապա սկսել է խոսել ՌԴ արտգործնախարարը, որը պարզապես «կլիզմա» է արել հայկական պատվիրակությանը` Հայաստանի կողմից վարվող հակառուսական քաղաքականության, երկակի խաղերի, ստվերային պայմանավորվածությունների, ռուսաց լեզվի նահանջի եւ այլ թեմաներով: Անգամ օրինակ է բերել Ադրբեջանին, որը, չնայած մահմեդականությանն ու թյուրքական էությանը, ավելի հարգալից է Ռուսաստանի հանդեպ, քան Հայաստանը: Մինչդեռ Ադրբեջանը ՌԴ-ից ընդհանրապես կախում չունի եւ կարող էր նաեւ գործընկերության այդ դրսեւորումները չունենալ:

Այսպիսի ելույթից հետո Ռուսաստանի դիվանագիտական կորպուսի ղեկավարը հեռացել է՝ չցանկանալով լսել մերոնց արդարացումները կամ պարզաբանումները։ Մերոնք անակնկալի են եկել նման վերաբերմունքից, բայց հասկացել են, որ սա տեւական ժամանակ կուտակված դժգոհությունների արտահայտությունն է եւ ոչ այնքան ուղղված է օրենսդիր  մարմնին, որքան կառավարությանը:

Ավելին՝ այստեղ