Մարդը, որը պատանեկան տարիքում նվաստացումներ է կրել, ինքնահաստատվում է, երբ անվան կողքին հայտնվում է «դեպուտատ» հպարտ հավելումը

ԱՐԱՄ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆ, «ԱՌԱՎՈՏ»

Ինչո ՞ւ են մարդիկ ուզում պատգամավոր դառնալ: Երեւի ամեն մեկն իր պատճառն ունի: Բայց հիմնական միտումը պարզ է. մարդիկ ցանկանում են պաշտպանել եւ բազմապատկել իրենց հարստությունները, եւ, ի դեպ, հենց նրանք էլ պատգամավոր դառնալու իրական շանսեր ունեն: Այդ պատճառով են նախկին պաշտոնյաներն ու օլիգարխներն այսօր «մտնում քաղաքականություն», ձգտում խորհրդարան, որն այս անգամ ձեւավորելու է նաեւ գործադիր իշխանությունը` վտանգ են տեսնում, որ եթե դուրս մնան այդ գործընթացից, գուցեեւ զրկվեն ինչ-որ բաներից: Ո՞վ, եթե ոչ նրանք, պետք է փայլուն իմանան, որ սեփականությունը մեր երկրում պաշտպանված չէ, նրանք գիտեն, թե ինչպես է դա արվում` ժամանակին մեխն էլ էր նրանց ձեռքին, մուրճն էլ: Բայց բացի այդ` զուտ նյութական շահերից, կա նաեւ «հոգեւոր» բաղադրիչը: Ոչ, դա այն չէ, ինչ նրանք ասում են` «էս երկիրը էս ծանր վիճակից հանելը» չէ: Դա այն է, ինչ կարելի է շատ մոտավոր եզրերով անվանել «պոնտ», «թիթիզություն»: Այսինքն` մարդը, որը գուցե մանուկ եւ պատանեկան տարիքում զրկանքներ եւ նվաստացումներ է կրել, ինքնահաստվում է, երբ իր անվան կողքին հայտնվում է «դեպուտատ» հպարտ հավելումը: Նման մարդիկ «կայֆ» են զգում, երբ Դեմիրճյան փողոցում, երրորդ շարքում կանգնեցնում են իրենց թանկարժեք մեքենաները եւ գոռոզ կեցվածացքով մտնում են «ցեկայի շենք»: Ի վերջո, այդ մարդիկ, անկախ նրանից` կոչվում են իշխանություն, ընդդիմություն, ոչ իշխանություն, թե այլընտրանք, առանջին «կաստա» են, աղանդ, «վերնախավ», ինչը ենթադրում է, որ նրանք այլեւս երբեք չեն օգտվի երթուղային տաքսուց կամ մետրոյից, երբեք երեկոյան չեն գնա խանութ` հաց գնելու, երբեք տնից աշխատավայր չեն տանի իրենց հացուպանիրը, որ ընդմիջում անեն: Այդ «երբեքներից» է կազմվում նրանց «թիթիզությունը», նրանց` կյանքից եւ մնացած բնակչությունից կտրված լինելը: Բայց մի քանի «երնեկ» մի տեղ չի լինում: Փողերն ու հարստությունը պաշտպանելու եւ պատգամավորական «պոնտերի» հետ միասին գալիս է նաեւ որոշակի չարություն, խանդ, նախանձ եւ այլն: Կյանքը նրանց համար վերածվում է «արեւի տակ մշտական պայքարի», շքեղության, «օբյեկտների» եւ տների մեծության մրցույթի, եւ եթե Աստված մի արասցե, նրանց ջրերը մի առվով չեն գնոււմ, նրանք սկսում են այնպիսի տգեղ եւ տհաճ լեզվակռիվ, որ անհապաղ ցանկություն է առաջանում նրանց բարիշացնելու: «Վերնախավում» բարքերնն ուրիշ են: …22 տարվա ընթացքում «Առավոտից» դուրս է եկել մի քանի տասնյակ մարդ: Ճնշող մեծամասնությունն իմ եւ մնացած` ներկայումս «Առավոտում» աշխատողների հետ պահպանում է ջերմ, ընկերական հարաբերություններ: Չեմ վախենա ասել` մենք սիրում ենք իրար: Երբ ջրերը մաքուր են, կարեւոր չէ` ով է գետ, ով` առվակ: Ինչ լավ է, որ «Առավոտը» կուսակցություն չի: