«Ապրելու երկիր». ինքնակամ քաղաքական պատասխանատվության առաջին ծիծեռնակները

Ի տարբերություն Ֆեյսբուքում առ Աստված հղված աղոթքներով և մոմեր վառելով Արցախի համար պայքարող քաղաքական ուժերի «Ապրելու երկիր» կուսակցությունն այս օրերին, երբ Ադրբեջանը փակել է Լաչինի միջանցքը, առանձնակի է տարբերվել իր ադեկվատ գործողություններով։ 

Կուսակցության նախագահ Մանե Թանդիլյանը նամակներ է ուղարկել Հայաստանում ՄԱԿ-ի մշտական համակարգողին, ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի 15 անդամների դեսպանատներին, Արտաքին գործերի նախարարություններին՝ Արցախում ստեղծված հումանիտար աղետը կանխելու նպատակով ՄԱԿ-ի շրջանակներում քայլեր ձեռնարկելու նպատակով։ Կուսակցության հիմնադիրներից Մեսրոպ Առաքելյանը, ով Արցախի պետնախարարի խորհրդականն է, ակտիվորեն աշխատանքներ է տանում, անգամ հասցնում է մասնակցել ակցիաներին և բողոքի գործողություններին։ 

Առաքելյանն ու Թանդիլյանը նաև, արցախյան գործընթացը չվնասելու միտումով, չլուսաբանվող գործունեություն են ծավալում` հանդիպումներ, արտերկրի տարբեր ուժերի հետ բանակցություններ և այլն։

«Ապրելու Երկիր» կուսակցության հետ ասոցացվող Ռուբեն Վարդանյանն ընդհանրապես Արցախի պետնախարարն է, օպերատիվ շտաբի պետը, և տեղում ամենաակտիվն է զբաղվում Արցախի խնդիրներով, բոլոր ջանքերը ներդնում, որ թե՛ բացվի Արցախի կյանքի ճանապարհը, թե՛ արցախցիներին ապահովի անհրաժեշտ և կենսական ամեն ինչով՝ շրջափակման բարդությունները հնարավորինս թեթև տանելու համար։ Ինչ ասես արժե Արցախում բացասական դրսևորումները կանխելու նրա ջանքերը, օրենքի առջև բոլորի հավասարությունն ապահովելու քայլերը հասկանալի է։ 

«Ապրելու երկիրը» ի տարբերություն այլ քաղաքական ուժերի, ոչ միայն լուրջ աշխատանք է տանում, այլև ինքնակամ է մտել ահռելի մի բեռի տակ, որից շատերը, վստահաբար, կհրաժարվեին։ Ու մինչ այլ քաղաքական ուժեր միտինգներ են անում կամ մոմ վառում, կուսակցությունը, ըստ էության որևէ իշխանություն չունենալով, անում է ավելին, քան հնարավոր է։ Որպես քաղաքական ուժի մոդել պետք է արժանին մատուցել, ցուցանել, որ քաղաքական ուժը պետք է պատասխանատվություն վերցնելով քննություն բռնի, նոր իշխանության գալու հայտ ներկայացնի։ 

Այս պայմաններում, թերևս, տարօրինակ են որոշ շրջանակների և նրանց սպասարկող ԶԼՄ-ների հանկարծահաս պոռթկումները, երբ հանիրավի փորձում են ցեխ արձակել «Ապրելու երկիր» կուսակցության վրա։ Կուսակցության գործունեությունը բոլորիս աչքի առջև է, ուստի նման ցեխարձակումները ոչ միայն ծիծաղելի են, այլև վնասակար հենց դրանց հեղինակների վարկի և հեղինակության համար։ Ի վերջո, սա միակ ուժն է, որ քաղաքակիրթ ձևով իշխանությանն այլընտրանք է կերտում, այն, ինչը վերջին տասնամյակների հայ քաղաքական մտքի գլխավոր խնդիրն է։

Գրիգոր Սարգսյան