25-ամյա երևանցի աղջիկը տեղափոխվել է սահմանամերձ գյուղ ու աշխատանքի անցել տեղի դպրոցում / լուսանկարներ

Սաթենիկ Պետրոսյանը ավարտել է ԵՊՀ կիրառական մաթեմատիկայի և ինֆորմատիկայի ֆակուլտետը, մասնակցել «Դասավանդիր Հայաստան» ծրագրին, դասընթացներին և սեմինարիներին մասնակցելուց հետո տեղափոխվել սահմանամերձ Վազաշեն գյուղ ու աշխատանքը սկսել տեղի միջնակարգ դպրոցում: Դասավանդում է մաթեմատիկա 5-12-րդ դասարաններում:

««Դասավանդիր Հայաստան» ծրագրի մասին լսեցի ընկերներիցս: Ցանկանում էի Արցախի բնությանը մոտ մի տեղ գտնել, գնալ. հոգնել էի Երևանից, աղմուկից, Արցախը ծրագրում ներառված չէր: Մանկավարժական կրթություն չունեմ, փորձ չեմ ունեցել: Մտածում էի` ինչ պիտի անեմ, ոնց պիտի դասավանդեմ ծրագրի շրջանակում, իսկ հիմա գիտեմ, թե դասին ինչ մեթոդներ է պետք կիրառել»,- ասում է Սաթենիկը:

Սաթենիկը ծնվել ու մեծացել է Երևանում, արդեն ութ ամիս ապրում է Վազաշենում` տանտիրուհի Զինայի և «Դասավանդիր Հայաստան» ծրագրի մասնակից Էսթերի հետ:

կենտրոնում` Էսթերը, Զինան և Սաթենիկը

«Երբեք գյուղում չեմ ապրել: Գյուղ տեղափոխվելն ինձ համար էկզոտիկ էր: Գյուղի կենտրոնում ենք բնակվում` գյուղապետարանի շենքի մոտ: Տունը բարձրադիր է և ադրբեջանական դիրքերից լավ երևում է: Ամեն երեկո աշակերտներս զանգահարում են ու հիշեցնում, որ պատշգամբի լույսն անջատեմ. վտանգավոր է»:

25-ամյա ուսուցչուհին ասում է, որ աչք է փակում դժվարությունների վրա։  

«Ապրելու պայմաններն են բարդ, որովհետև նման պայմաններ իմ կյանքում չէի տեսել, թեև մինչև գյուղ գալը պատկերացնում էի դժվարությունները: Երբ ջուր եմ խմում, աչքերս փակում եմ, որ գույնը չտեսնեմ, հետո հիշում, որ նույն ջրից խմում են նաև աշակերտներս: Իրենք եթե ապրում են, սովորում են այդ պայմաններում, ես էլ եմ հարմարվում: Կրակոցների ձայներ լսելուց հետո էլ շարունակում ենք դասը` չփորձելով կենտրոնանալ դրանց վրա»,- պատմում է Սաթենիկ Պետրսյանը:

Սաթենիկն ասում է, որ դասերին փորձում է այնպես անել, որ աշակերտները իրար օգնել սովորեն, խմբերով աշխատեն, կիրառում է նոր տեխնոլոգիաներ և փորձում գրաֆիկաների, տեսանյութերի միջոցով սովորեցնել մաթեմատիկան:

Հանգստյան օրերին ևս երեխաների հետ շփվում է: Պատմում է, թե ինչպես է 5-րդ դասարանցիներին հրավիրել մուլտֆիլմ դիտելու, 8-9-րդ դասարանցիների հետ բասկետբոլ խաղացել, մասնակցել սեղանի թենիսի ու ֆրիսբիի առաջնություններն: «Ես չեմ մտածում, որ իմ գործը միայն մաթեմատիկա սովորեցնելն է, երեխաները շատ բացթողումներ ունեն: Փորձում եմ ծանոթացնել նաև մշակութային այլ արժեքների հետ, որոնք անհասանելի են նրանց: Հաճախ միասին տեսանյութեր ենք նայում, երաժշտություն լսում»,- ասում է Սաթենիկը:

Սաթենիկ Պետրոսյանն իր աշակերտների մասին ոգևորությամբ է պատմում և նշում, որ նրանք տարբեր են երազանքներով ու ցանկություններով: Ասում է, որ փոքրերի հետ ավելի հեշտ է, քանի որ նրանք սովորելու ցանկություն ու հետաքրքրասիրություն ունեն, իսկ ավագ դասաարաններում սովորելու ցանկությունը գնալով պակասում է: Սաթենիկը նկատել է նաև, որ գյուղի երեխաները նույնիսկ երազանքներով տարբերվում են քաղաքում ապրող իրենց հասակակիցներից:

«Իմ աշակերտները յուրօրինակ են: Առաջին օրը, երբ դասարան մտա, մտածում էի` էս երեխեքն ինչո՞ւ են այսքան տխուր: Իմ հիմնական նպատակը հիմա նրանց ուրախացնելն է: Մեկ-մեկ մտածում եմ` ծաղրածու չեմ, բայց ինքս ինձ ասում եմ` ոչինչ, թող ծիծաղեն, ուրախանան, խոսեն, աղմուկ լինի: Նրանք խոսելու, բացվելու պահանջ շատ ունեն: Փոքրերի մեջ ըմբոստ աշակերտներ ունեմ, հետաքրքրասեր են, ուզում են ամեն ինչ իմանալ: Բարձր դասարաններում ապագայի հարցն է բացվում: Գյուղի երեխաները փակ են, նույնիսկ վախենում են երազել, ցածր դասարանի երեխաներին, երբ հարցնում ես նպատակներից, խոսում են շատ մանր բաների մասին: Նրանք իրենց թույլ չեն տալիս երազել»,- ասում է Սաթենիկը։

Մաթեմատիկային ուսուցչուհին պատմում է, որ կոլեկտիվի հետ հարմարվել է, դպրոցում իրեն լավ են վերաբերվում: Սաթենիկ Պետրոսյանն ասում է, որ երբեք չի մտածել ուսուցիչ դառնալու մասին, բայց որոշել է գնալ սահմանամերձ գյուղ, և ցույց տալ, որ հնարավոր է նաև այդ պայմաններում ապրել ու աշխատել:

«Ես մտածում եմ, որ «Դասավանդիր Հայաստան» ծրագրին հնարավորինս շատ երիտասարդներ պետք է դիմեն, որպեսզի ցույց տանք, որ սահմանամերձ գյուղերին պետք է ուշադրություն դարձնել: Հնարավորություն տանք, որպեսզի գյուղերում ապրող երեխաները տեսենեն, լսեն իրենցից տարբերվող ու իրենց նման ուսուցիչներին և հետևեն նրանց»,- ասում է Վազաշենի մաթեմատիկայի ուսուցչուհին: