2018-ի պլանը

Առաջին  / Խորհրդարանում 2016 թվականի պետբյուջեի կատարողականի քննարկմանը շոշափվել է արտաքին պարտքի խնդիրը և արձանագրվել, որ 2016 թվականի վերջի դրությամբ պետական պարտքը կազմել է 5․9 միլիարդ դոլար, որի գերակշիռ մասը, պայմանականորեն 90 տոկոսից ավելին արտաքին պարտքն է: Միայն 2016 թվականին այն ավելացել է մոտ մեկ միլիարդ դոլարով: Կառավարությունը շարունակում է պնդել, որ պարտքի առումով Հայաստանը ռիսկային պետություն չէ, թեկուզ այն դեպքում, երբ այդ պարտքն արդեն գերազանցում է ՀՆԱ-ի կեսը: Հայաստանը պարտք է վերցրել գործնականում «հացի փող» ունենալու համար: Եվ դա է թերևս ամենասարսափելին: Այսինքն՝ պարտք է կուտակվել ոչ թե հանուն զարգացման, այլ ընդամենը հանուն սովամահ չլինելու:

Հայաստանն ունի այս շղթայից դուրս գալու մի տարբերակ՝ ներդրումների հոսք, պարտքի փոխարինում ներդումներով: Տարբեր փորձագիտական հաշվարկները վկայում են, որ Հայաստանին գահավիժումը կասեցնելու համար անհրաժեշտ է տարեկան նվազագույնը կես միլիարդ դոլար, այն էլ մի քանի տարի շարունակ, գոնե ծնկների վրա կանգնելու և հետո քայլելու մասին մտածելու համար, վազելու հեռանկարը պահպանելու համար: Եթե չկա ներդրում, ուրեմն անխուսափելի է դառնում պարտքը: Եթե պարտքի հաշվին շարունակում ենք ապրել, անխուսափելի է դառնում սնանկությունը: Պատկերացնել կարելի է, թե ինչ է նշանակում պատերազմող պետության սնանկ հայտարարումը: Դա այլ բան չէ, քան աղետ: Հետևաբար, պարտքից ներդրումների անցումը գործնականում նշանակում է աղետից խուսափում: Հնարավո՞ր է դա, թե՞ ոչ, եթե Հայաստանում էապես չի բարեփոխվում ներդրումային միջավայրը: Իսկ Հայաստանում ներդրումային միջավայրը գործնականում չի կարող էական բարեփոխման ենթարկվել, քանի դեռ պարզ չէ, թե Հայաստանում ի վերջո ով է իշխանությունը, կամ որն է իշխանությունը, ինչպիսի տեսք և կազմ է ունենալու այն նվազագույնը 2018-ից հետո: Այստեղ որոշիչ նշանակություն ունենալու է հենց այն, թե ինչպիսին է ուժերի ֆինանսական հարաբերությունը:

շարունակությունը՝ կայքում