Մի՞թե նորմալ երկրում կաթի փոշի գողացողը կդառնար օրենսդիր․ Shame.am

Shame.am-ը գրում է․

Քչերն ուշադրություն դարձրին, թե ինչ վերելք ապրեց հայ կինոարվեստը ՏԻՄ վերջին ընտրությունների ժամանակ: Գյումրիում Սամվել Բալասանյանը նախընտրական քարոզչության վերջին օրը ցուցադրեց իր սցենարով նկարահանած ֆիլմը, իսկ ամսի 1-ին մենք չկարողացանք գրել այդ մասին, որպեսզի քարոզչության տպավորություն չստեղծվի: Այժմ կարելի է խոսել հայ մտքի այդ գոհարի մասին:

Նախ՝ ասենք, որ Սամվել Բալասանյանն ու նրա այսօրվա թշնամի Հովհաննես Մարգարյանը ժամանակին զինակիցներ էին. միասին կաթի փոշի էին թալանում, որի համար պատասխանատվություն կրեց Մարգարյանը, իսկ Բալասանյանը նրան բանտից դուրս հանեց, միասին օրինաց երկիր էին կառուցում` Արթուր Բաղդասարյանի համար: Ժամանակները փոխվեցին. Բալասանյանն իրեն նվիրեց Հայաստանի բարգավաճան գործին, Մարգարյանը մնաց օրինաց երկիր կառուցելու գործին, և այս երկու գաղափարակից զինակիցները մեխանիկորեն դարձան թշնամիներ:

Բայց ինչքա՜ն լավ էր ամեն ինչ ընթանում, երբ այս երկու գրեթե նույն խելքի տեր անհատականությունները եղբայրություն էին անում... Սրանք մի անգամ բիրիքով երեխա կնքեցին Գյումրիում, քավորը Բալասանյանն էր, իսկ քանի որ Մարգարյանը նրա կողքից չէր հեռանում, գյումրեցիները նրան կոչեցին Քավորկին Հովո: Քավոր Սամոն ու Քավորկին Հովոն դեռ երկար կմնային թաքնված թշնամիներ, եթե վրա չհասնեին ՏԻՄ ընտրությունները, որտեղ այս զույգը բախվեց դաժան մարտում:

Քավոր Սամոն որոշեց ֆիլմ նկարել Քավորկնկա մասին, բնականաբար, այնտեղ չհիշատակելով իրենց նախկին սեռական կապի մասին: Ֆիլմն իր որակով գրեթե նույնն էր, ինչ հանրապետականների նկարած «Գարեգին Նժդեհ» խայտառակությունը: Բայց մի տարբերությամբ` Բալասանյանի գլուխգործոցը զվարճացրեց մարդկանց, իսկ Քավորկնկան հասցրեց ինֆարկտի: Ֆիլմում խոսվում է կաթի փոշու թալանի մասին, խեղճ Հովոյին անգամ բանտախցում են ցուցադրում։ Ինչևէ, դրամատիկ տեսարանները շատ են: Դե, Քավորկին Հովոն էլ տակ չմնաց և հանդես եկավ պատասխան արվեստի գործով. նա ասմունքեց, բնականաբար, սեփական հեղինակությամբ տեքստով: Կարծում ենք, գլխավոր դատախազը պետք է ուշադրություն դարձնի այդ ասմունքում հնչող այն հատվածին, որտեղ Քավորկին Հովոն խոսում է 1999թ. պառլամենտական ընտրությունների մասին և խոստովանում է, թե ինչպես է Բալասանյանը հասել նրան, որ Սահմանադրական դատարանը խլել է օրինավոր կերպով պատգամավոր ընտրված Մարզպետունի Մարգարյանի մանդատը և փոխանցել Քավոր Սամոյին (Քավորկինը խուսափել է խոսել այն մասին, որ ՍԴ նախագահ Գագիկ Հարությունյանը 70.000 դոլար հոնորար էր ստացել այդ կեղծիքի համար): Մի խոսքով, թե որքանով է Քավորկնկա ասմունքը գարշելի` ընթերցողն ինքը կդատի...

Իսկ մենք հերթական անգամ պետք է փաստենք, որ Հայաստանի անկախությունը չարիք դարձավ հայ ժողովրդի գլխին, գոնե այն բանի համար, որ հասարակության ամենաստոր թափոնները ներխուժեցին իշխանություն: Եվ այս պնդումն անհնար է հերքել: Մի՞թե նորմալ երկրում կաթի փոշի գողացող Քավորկին Հովոն կամ որևէ այլ քավորկին կդառնար օրենսդիր, իսկ խայտառակ Բալասանյանը` քաղաքապետ, էլ չենք խոսում դրա նախորդ գործունեության մասին: