Բանակից թռած տարատեսակ «սաքուլիկներն» են ամենաջերմեռանդը պաշտպանում 1000 դրամ կլպելու նախագիծը․ «ՉԻ»

«Չորրորդ իշխանություն»

Վերջին օրերին բնակչությունից 1000 դրամ հավաքելու բուռն քննարկումների, վեճերի հետ կապված ֆեյսբուքյան օգտատեր Առաքել Սեմիրջյանը մի հետաքրքիր տեսակետ էր հայտնել. «Ես էն գլխից եմ ասել, որ ապրիլյան պատերազմին սահմանին կամուֆլյաժ հագած սելֆի անողներն ու տարատեսակ պատվոգրերով տուն եկած գլուխգովանները մոտ ապագայում փորձանք են դառնալու մեր գլխին»։

Առաքելը առաջին հերթին նկատի ուներ նրանց, որոնք ապրիլյան պատերազմի ժամանակ ինչ-որ ծակուծուկեր էին մտել, բայց երբ ռազմական գործողություններն ավարտվեցին, անմիջապես սահման սուրացին` սելֆիի։ Ու հենց այդ նույն անձինք էին ամենակատաղի ձեւով պաշտպանում 1000 դրամ «կլպելու» նախաձեռնությունը։ Դրանց հավաքական կերպարը մարմնավորում էր ԱԺ պատգամավոր Կարեն Ավագյանը, որը հետեւյալն էր ասել. «Զինվորը չի էլ մտածում, թե որ զենքը ձեռքին կանգնած է՝ իր հաշվին հարստացողի՞ն է պաշտպանում, թե՞ սեփական ընտանիքը։ Զինվորը պաշտպանում է իր հավաքական հայրենիքն ու բոլորիս անվտանգությունը։ Իսկ մենք այսօր քննարկում ենք զինվորին 1000 դրամ տալ-չտալու հարցը։ Ու ես համոզված եմ, որ նույն զինվորը, այնտեղ՝ սահմանին կանգնած, տեսնելով այս քննարկումներն ու շահարկումները, ներողամտորեն ժպտում է»։

ԵՐԲ ՊՆ ՆԱԽԱՐԱՐԻ ՀՈՒՅՍԸ ԿԱՐԻԵՐԻՍՏՆԵՐՆ ԵՆ ՄՆԱՑԵԼ

Անկեղծ ասած, նման դեպքերում քիչ է մնում մարդու սիրտը անզորությունից պայթի։ Գոնե չխոսեն։ Կարեն Ավագյանը մարմնավորում է բանակում չծառայած, բանակից փախած, բանակում չծառայելու համար ամեն ինչի պատրաստ երիտկարիերիստներին։ Բայց որոնք ամենախրոխտն ու քաջն են բանակի թեմաներով խոսելիս։ Պրոբլեմ չունեն. 1000 դրամը իրենց համար պրոբլեմ չէ, պատերազմ կլինի, չի լինի, իրենց համար դա պրոբլեմ չէ։ Զինվորը 1000 դրամի, թե՞ գիշերային տեսանելիության կամ զենք-զինամթերքի պակասություն կունենա, նման ցավերից էլ են ազատված։ Էլ չենք խոսում, թե այս նույն երիտկարիերիստները պետության հաշվին ինչպես են չաղացել։ Կարեն Ավագյանը տարեկան մի քանի հարյուր միլիոն դրամ է ստանում պետական բյուջեից։ Հենց այնպես, ինչ-որ «կայֆերի» համար։

Լսո՞ւմ եք, ՀՀ ՊՆ նախարար Վիգեն Սարգսյան, մի քանի հարյուր միլիոն դրամ։ Որպես Սերժ Սարգսյանի աշխատակազմում աշխատած պաշտոնյա, գոնե դուք այդ հսկայական գումարների մասին գիտեք։ Գիտեք, թե այդ փողերը ինչպես են ծախսվել, ինչ անանուն ու անհասցե կազմակերպությունների անուններով են փոշիացվել, մաս-մաս արվել։ Որ ասում եք, բարոյական չէ սրա-նրա ունեցվածքի մասին խոսել, անուններ տալ, նմանատիպ այլ մտքեր, փոխարենը պահանջեք, որ երիտհիմնադրամին տրամադրվող այդ գումարները մինչեւ վերջին լուման բանակին փոխանցեն։ Պահանջեք։ Համառություն դրսեւորեք։ Համարձակ եղեք այսպիսի հարցերում. ձեր խորհրդականներին, օգնականներին ասեք, թող ներկայացնեն մամուլի տասնյակ հրապարակումները, թե ինչպես են ամեն տարի ահռելի միջոցներ յուրացվում, երբ զինվորը սահմանում հազար ու մի բանի կարիք ունի։

Կանե՞ք նման բան։ Թե՞ ձեր համարձակությունը միայն չքավոր խավի վրա է հերիքում։ Կամ դուք ձեզ վատ չե՞ք զգում, որ 1000 դրամ հավաքելու ձեր գաղափարի ամենամոլեռանդ կողմնակիցները դասալիքներն են կամ բանակում չծառայածները։ Իրենցո՞վ եք բանակը հզորացնելու, զինվորին քաջալերելու։

Ու թող չասեն, թե այդ երիտկարիերիստները, տարատեսակ «սաքուլիկները» դասալիք չեն։ Բա գիտե՞ք, մարդիկ տարիներ շարունակ կրծել են գիտության պեմզաբլոկը, գիտական թեզեր են պաշտպանել, ասպիրանտուրա են ավարտել, լրիվ օրենքի տառին համապատասխան են ազատվել զինծառայությունից։ Նախ, գիտենք, թե ինչ մակարդակի գիտական աշխատանքներ են գրում։ Բացառապես թխած, կամ ինչ-որ մեկին փողը տալիս են, որ մի բան մոգոնի։ Որտե՞ղ են երեւում բանակում չծառայածների գիտական աշխատանքների արդյունքները։ Կամ քանի՞ օր են գիտությամբ զբաղվել։ Գիտությանը, հայրենիքին ի՞նչ են տվել։ Ասպիրանտուրայի հաշվին բանակից խուսափել են, ու անմիջապես կարիերիստական աստիճաններով վերեւ բարձրացել։

Ի ԳԻՏՈՒԹՅՈՒՆ ԴԱՍԱԼԻՔՆԵՐԻ

Իսկապես հայրենիքի, բանակի, արժանապատվության մասին մտածեին, կանեին այնպես, ինչպես վարվել է ՀՀ ֆինանսների փոխնախարար Դավիթ Անանյանի զավակը` Սանասարը։ Մարդը Ամերիկյան համալսարանում ուսումը կիսատ է թողել, գնացել ծառայելու։ Ոչ թե ձեւական, այլ իսկական ծառայության է մեկնել, մասնակցել է ապրիլյան պատերազմին, առաջին գծում է եղել, մասնակցել է Անկախության 25-ամյակի զորահանդեսին, հիմա էլ շարունակում է ծառայությունը հեռավոր մի զորամասում։

Սա չպետք է հերոսություն համարվի, բայց մեր իրականության մեջ նման մի բան է ստացվում։ Այդ երիտասարդը շատ հանգիստ կարող էր շարունակել ուսումը, հետո գիտական ուղղությամբ շարժվեր, ցանկության դեպքում` ուսխորհրդում եւ կարիերիստներ բուծող նմանատիպ այլ երեւույթներում ընդգրկվեր, բանակ էլ չծառայեր։ Բայց չի արել. համարել է, որ ծառայությունը ամենավեհ բանն է ու ոչ մի ուսում չի կարող դրանից ավելի կարեւոր լինել։ Որ ավարտի ծառայությունը, այ, նա կարող է, իրավունք ունի 1000 դրամի վերաբերյալ ցանկացած տեսակետ հայտնել։ Բայց ոչ Կարեն Ավագյանը, սաքուլիկները։ Հակառակ դեպքում, տարբեր ամբիոններից, տաք անկյուններից ճամարտակելու փոխարեն պարզապես կգնային ծառայելու։

Մհեր Ղալեչյան