Ամբողջովին բնական և առանց շաքարի. ինչպես է պատրաստվում հայկական Շարոց սնիկերսը

mir24.tv–ն գրում է, որ Հայաստանի ազգային դելիկատեսները հայտնվում են ԵԱՏՄ երկրների դարակներում: Հատկապես հայտնի է Շարոցը։ Այն պատրաստվում է հիմնականում աշնանը, երբ հասունանում է խաղողը։ Սակայն փորձառու արտահանողներն ու տնային տնտեսուհիները այն ձմռան համար մթերում են, որպեսզի արտադրությունը չդադարի։

Այդ հայկական սնիկերսը տեղացիները Շարոց են անվանում։ Նրբեղենի հայրենիքը Աշտարակ քաղաքն է։ Այնտեղ այն պատրաստվում է գրեթե յուրաքանչյուր տանը։ Տանտիրուհու կողմից լավ չորացրած ընկույզները թելվում են։ «Ընկույզները պետք է լինեն սպիտակ, մանրացված և չոր: Ասեղով թելի վրա խնամքով հավաքում ենք, որ իրար ամուր կպչեն»,- ասել է Օշական գյուղի բնակչուհի Լաուրա Թումանյանը։ Դրանից հետո սկսվում է ամենադժվար գործընթացներից մեկը։ Տնային տնտեսուհիները եփում են այսպես կոչված շիրան՝ քաղցր զանգվածը, որի մեջ ընկույզով շարաններն են թաթախում։ Դա տևում է մի քանի ժամ: Օգտագործվում է դոշաբ՝ խաղողի օշարակ, ջուր, ալյուր և այդ ամենը առանց շաքարի: «Դոշաբի մեջ ջուր ենք լցնում 1-ից 3 հարաբերակցությամբ ու ամեն ինչ վերածում ենք միատարր զանգվածի։ Դրանից հետո այն պետք է եփել մարմանդ կրակի վրա և անընդհատ խառնել, այլապես ամեն ինչ կկպչի թավային։ Վերջում դարչին և այլ համեմունքներ ենք ավելացնում՝ ըստ ճաշակի»,- ասել է Օշական գյուղի բնակիչ Վերա Զաքարյանը։

Երբ շիրան ստանում է շագանակագույն երանգ, սկսվում է վերջնական գործընթացը: Ընկույզները նրբորեն թաթախում են քաղցր զանգվածի մեջ  հայկական սնիկերս ստանալու համար։

«Պետք է ընկույզները թաթախել զանգվածի մեջ, որպեսզի բոլորը ծածկվեն շիրայի քաղցր շերտով։ Գլխավորը զանգվածը լավ եփելն է, որ ալյուրի համը չզգացվի։ Հետո հինգ-վեց օր թողնում ենք չորանա»,- ասել է Օշական գյուղի բնակիչ Գալինա Առաքելյանը։

Չորացնելուց հետո շարոցը փաթեթավորվում է և ուղարկվում տեղական շուկաներ։ Արտադրանքի մեծ մասն արտահանվում է։ Հայաստանից տարեկան արտահանվում է մի քանի տասնյակ տոննա նման քաղցրավենիք։

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը